توضیحات
🟣 معرفی کلی کتاب و هدف آن
کتاب «زبان و دیپلماسی» ویراستهی یووان کوربالییا و هانا سلاویک (برآمده از مقالات و دستاوردهای کنفرانس بینالمللی دانش و دیپلماسی) با ترجمهی سید علی میرقیداری و مبین قادرمرزی، اثری میانرشتهای، تحلیلی و مرجع است که به تقاطع زبانشناسی، روابط بینالملل، بلاغت و هنر مذاکره میپردازد. این اثر نشان میدهد که زبان در عرصه بینالمللی صرفاً ابزاری خنثی برای انتقال پیام نیست، بلکه خود ابزار بنیادین اعمال قدرت، بازنمایی منافع، حلوفصل منازعات و شکلدهی به واقعیتهای دیپلماتیک است.
هدف محوری این مجموعه مقالات، پیوند زدن مباحث نظری زبانشناسی کاربردی، نشانهشناسی، فلسفه تحلیلی و واسازی (Deconstruction) با تجارب زیسته و عملی دیپلماتها در اتاقهای مذاکره است. کتاب با بررسی دقیق کارکردهای بلاغت، هنر ابهام سازنده در توافقنامهها، تفاوتهای زبانی و فرهنگی (نظیر واژگان خاورمیانهای و الگوهای گفتوگو با آمریکاییها)، سازوکارهای سیگنالدهی و زبان حقوقی معاهدات، راهنمایی غنی برای دیپلماتها، پژوهشگران علوم سیاسی و علاقهمندان به مطالعات ارتباطات بینالملل فراهم میسازد.
🟣 خلاصه
کتاب پس از معرفی مشارکتکنندگان و پیشگفتار، در ۱۵ فصل تخصصی تدوین شده است که محورها و سرفصلهای کلیدی آن به شرح زیر است:
-
فصلهای ابتدایی (چارچوب نظری و نگاه کارگزاران):
تبیین مبانی مفهومی «زبان و دیپلماسی»، بررسی تجارب و دیدگاههای عملی دیپلماتها و کارگزاران اجرایی در مواجهه با زبان و ارتباطات بینالمللی.
-
فصلهای میانی (زبان، فرهنگ و ظرافتهای منطقهای و روانشناختی):
واکاوی ظرافتهای معنایی و «واژگان خاورمیانهای» در مذاکرات، بررسی چالشها و ویژگیهای «گفتوگو با آمریکاییها»، سازوکارهای «سیگنالدهی نمادین» و انتقال پیامهای پنهان، تاریخچه و کارکرد «سخنوری و بلاغت» در دیپلماسی، و تأملات فلسفی پیرامون «تفسیر، بلاغت و اخلاق دیپلماتیک».
-
فصلهای کاربردی و نگارشی (ابهام، متون و عملگرایی):
تحلیل دوگانه «ابهام در برابر دقت» و تحول اصطلاحات تخصصی در دیپلماسی چندجانبه و کنفرانسی، تبیین کارکرد استراتژیک «ابهام سازنده در تدوین توافقنامههای صلح»، نقش و ساختار «متون دیپلماتیک»، و رویکرد «عملگرایی (Pragmatics)» در تبادلات کلامی میان دولتها.
-
فصلهای تاریخی، ساختارشکنانه و تفسیری:
«واسازی و شالودهشکنی» در حقوق دیپلماتیک با مطالعه موردی کنوانسیون وین (۱۹۶۱)، بررسی تاریخی الگوهای چندزبانی و دیپلماسی در دولتهای چندزبانه قرون ۱۴ تا ۱۶ میلادی («زبانهای شوالیهها»)، تکنیکهای روانشناختی ارتباطی («آموزش خوشبینی»)، و سرانجام نقش «ترجمه همزمان، تفسیر و هرمنوتیک» در پیشبرد مقاصد دیپلماتیک.








